— 478 —
Data linea ef indefinite producta, h. e. ita, ut ulterius semper pro lubitu
produci possit, alia ab, physica, h. e. si ita arridet, partibus materiae primitivis


conflata, insistat ipsi
ad angulos rectos. Ad
latus alia erecta sit,
cd, priori aequalis et
similiter posita, quod
fieri posse non solum
sensu geometrico, sed
et physico non infitiaberis.
Notentur in linea ef puncta quaelibet, g, h, i, k, et sic in indefinitum.
Primo nemo in dubium vocabit, inter duo quaevis puncta seu, si mavis, monades
datas, lineam rectam physicam duci posse. Sit itaque ducta cg, et
locus, ubi haec intersecat perpendicularem ab, erit o. Iam ducta concipiatur
alia linea physica inter puncta c et h, et erit locus u, ambabus lineis ch et ab
communis, puncto a propior. Sicque porro, ductis ex eodem puncto c ad
quaevis in linea ef, in infinitum producta, puncta, i, k, cet., semper puncta
intersectionis, x, y cet. propinquiora fient puncto a, ut vel geometriae plane
ignaro per se liquet. Et si putas, lineas hasce physicas tandem iusto artiores
sibi contiguas fore, ut iuxta se consistere non possint, inferiores ductae auferri
possunt, et nihilo minus patet, loca intersectionis puncto a magis magisque
appropinquare debere*), prouti in linea indefinita ef longinquius atque longinquius
punctum notaveris. Quae vero longinquitas quia in infinitum prorogari
potest, appropinquatio etiam intersectionis versus punctum a infinitis incrementi
partibus augescere potest. Neque vero unquam intersectio hoc pacto in
punctum a cadet; quippe punctis c et a aequaliter distantibus a linea ef, linea
puncta c et a iungens et, quousque libet, continuata semper tantundem distabit
a subiecta linea ef, neque huic unquam occurrere potest, quod contra hypothesin.
Adeoque continua divisione lineae oa nunquam pervenitur ad partes primitivas
non ulterius dividendas, h. e. spatium est in infinitum divisibile, nec
constat partibus simplicibus.
Kant MoPh 478