— 152 —
Mitto quod neque mathematici
— 153 —
accipiunt infinitam sempliciter lineam, cuius
nullus usus esse potest, sed secundum quid infinitam
accipiunt, quia illis infinitum est quantumcunque, et
quod non definitae sumitur quantitatis, quatenus illis
post acceptum semper amplius accipere liceat. Quomodo,
cum linea A B duplo maior sit linea B D, per
duplum in infinitum divisibilis non erit? si in puncto C
est illi aequalis, et aequaliter in infinitum divisibilis?

Ibi si divisibilitas est duplex, quia lineae magnitudo
est duplex, cur infinitas partium non erit duplex, et
consequenter infinitum, quod est in linea A, sit duplum
ad infinitum quod est in linea B, et infinitum in B
(sive in potentia sit, sive in actu, nihil differt) sit medietas
infiniti in A? Quomodo unum infinitum est maius
alio in potentia vel in actu? an infinitae partes
unius sunt maiores infinitis partibus alterius? Atqui
(ut diximus) cum liceat quotcunque accipere partes a
minori, tot certe tandem licebit accipere et duplicare,
ut semper partes maiores adaequare possint. Partes
enim lineae A B bis divisae in partes aequales, sunt
aequales partibus lineae B D semel divisae et in infinita
et infinities divisibilis. Non differt si toties vel
quoties fiat divisio. Porro licet aequaliter utrumque
sit divisibile, quia in infinito non est maius vel minus,
et infiniti digiti non sunt minus, quam sunt infinitae
parasangae: stabit tamen semper verum, quod
— 154 —
duplo sunt plures partes aequales in linea A, quam
in linea B; unde an in plura divisibilis sit illa, quam
ista linea, et duplo maiorem obtineat potentiam, viderint
alii. [>]
Bruno Acr 152-153-154