— 18 —
      Si postea forte quis Scepticus et de ipsa prima veritate, et de
omnibus, quas ad normam primae deducemus, dubius adhuc maneret,
ille profecto aut contra conscientiam loquetur, aut nos fatebimur,
dari homines penitus etiam animo occaecatos a nativitate,
aut a praejudiciorum causa, id est, aliquo externo casu. Nam neque
seipsos sentiunt; si aliquid affirmant, vel dubitant, nesciunt se
dubitare, aut affirmare: dicunt se nihil scire; et hoc ipsum, quod
nihil sciunt, dicunt se ignorare; neque hoc absolute dicunt: nam
metuunt fateri, se existere, quamdiu nihil sciunt; adeo ut tandem
debeant obmutescere, ne forte aliquid supponant, quod veritatem
redoleat. Denique cum ipsis non est loquendum de scientiis:
nam quod ad vitae, et societatis usum attinet, necessitas eos
coëgit, ut supponerent, se esse, et ut suum utile quaererent, et
jurejurando multa affirmarent, et negarent. Nam, si aliquid ipsis
probetur, nesciunt, an probet, aut deficiat argumentatio. Si negant,
concedunt, aut opponunt; nesciunt se negare, concedere,
aut opponere; adeoque habendi sunt tanquam automata, quae
mente omnino carent.
Spinoza TIE 18